شیطان، زاده نمیشد، از پهلوی خدا،

تاریکی، سایه روشنایی نمیگشت،

خوبی، تبدیل نمیشد، بر ضدّ خودش،

....

اگر

شاید اگر قدیسان،

 نیکی با نیکی یاد میدادند؛

( آزادی، مهربانی، دانایی )


( نه با طوفان های تحقیر و ترس و فقر،

نه با آتش خشم و جنگ و غرور ).

 

آن وقت شاید این چنین،

بیدار نمیشدند، غریزه های وحش

شنیده نمیشدند، زوزه های خشم و شهوت

در دلها گره نمیخوردند.

 عقده های ترس و غم

شاید اگر قدیسان میدانستند که

" قانون بهشت، همه یا هیچ است،"